اول زندگی مشترکم (اونایی که عقدن و مجردن و تازه ازدواج کردن )

و یه چیزی رو خوب فهمیدم

وقتی وارد زندگی مشترک میشی

باید تا میتونی خرج کنی پولای همسرت رو

تا میتونی خوش گذرونی کنی ...

تا میتونی بخری بپوشی بخوری..

چون توی یه سایتی یک خانم گفته بود

من وقتی عقد کردم فکر میکردم خرج

نکنم یعنی دختر بساز زن بسازی

خواهم بود و همه منو دوس خواهند

داشت ...

ولی میگفت به مشکل برخوردم..

هیچ عروسی برام نگرفتن و با صلوات

منو بردن خونه بخت ..

بردن از حراجی ها وتاناکوراها

برام خرید عروسی کنن

من خرید نکردم ...

و همونطوری رفتم سر خونه زندگیم ..

ولی بعدش به مشکلات زیادی برخوردم

طلاق گرفتم .

خواستگار داشتم مردم داشتن

خودکشی میکردن از جمله خانما

و میکفتن حق ازدواج و خوشبختی

رو نداره ...

بهشون گفتم من نه برای شما و نه شوهرای

شما ضررندارم

خواستگارم پسر مجرد هست ..

و انسانیت و اخلاق برام مهمه ..

میگفت خانما جمع شدن و

گفتن زر اضافی نزن ...

تبرات همه چی گرفتن از جشن و...

سیر شدی نمیخوای؟

خانمه گفت :هزارتا حرف همین

خانما بارم کردن ...

و اونجا فهمیدم اشتباه بزرگی

کردم که خیلی همسر قبلیمو

رعایت کردم ..

هیچ کس نگفت بی گناهی

و کلی ارزوها داشتی

که برات براورده نکردن ...

گفت همین زنان کشورم کسی

به حمایت از من برنخواست ...

واقعا برای این خانم ناراحت شدم ..

وفهمیدم باید در زندگی مشترک

هم خرج کنی و هم چشم زنان دیگر رو

دربیاری بزاری توی مشتشون...

تا روزی هزار بار با دیدنت

اشک بریزن و گریه کنن

و بگن شوهر فلانی خوبه و کلی

خرجش میکنه ما بدبختیم که حمال

هستیم ......

باید باهاشون با مغروریت رفتار کنی

خودتو بگیری بزنی توی دهنشون ...

تا بعفهمن که چقدر بدبختن

و به بقیه زنان مطلقه بی گناه

کاری نداشته باشن و وقتی

زن مطلقه میبینن هزار بار ارزو

کنن کاش جای اونا بودن و با

همچین شوهرایی زندگی نمیکردن . ..

واقعا از افکار این مدلی زنان نمیدونم چی

بگم ....

خوبه خودشونم روز خوش نمیبینن

ولی به هم نوع خودشون اهانت میکنن .